این کلاژن نوع II بدون دناتوره به طور انحصاری از غضروف جناغ و مفصلی مرغ های آزاد پرورش یافته در مراتع کوهستانی استخراج می شود. پرندگان بدون آنتی بیوتیک یا هورمون رشد مصنوعی پرورش داده می شوند تا مواد خام تمیزی داشته باشند که آزمایش های سخت گیرانه فلزات سنگین را پشت سر بگذارد. بافت غضروف تنها منبع طبیعی کلاژن نوع دوم سالم است و ماده اولیه قطعی تولید کلاژن بدون دناتوره شدن است.
برخلاف پپتیدهای کلاژن هیدرولیز شده، این محصول تحت فرآیندی سخت گیرانه با دمای پایین تولید می شود که عمدا از حرارت بالا، تیمار اسیدی یا قلیایی قوی و هضم آنزیمی بیش از حد اجتناب می کند. این فلسفه ملایم تولید، ساختار سه مارپیچی طبیعی و اپی توپ های ساختاری حیاتی را که برای مکانیزم عملکرد منحصر به فرد محصول ضروری اند، حفظ می کند. نتیجه، کلاژن نوع II است که هویت زیست فعال طبیعی خود را حفظ می کند و به قطعات پپتیدی عمومی تقلیل نمی یابد.
کلاژن نوع II غیردناتوره شده از طریق مکانیزمی اساسا متفاوت از پپتیدهای کلاژن هیدرولیز شده عمل می کند. ساختار سه مارپیچ سه گانه سالم که حامل اپی توپ های ساختاری حفظ شده است، توسط سلول های ایمنی تخصصی در بافت لنفاوی مرتبط با روده به نام پچ های پیر شناخته می شود. این شناسایی باعث تحریک سلول های T تنظیمی می شود که به بافت های مفصلی مهاجرت کرده و حمله التهابی خودایمنی به غضروف مفصلی را سرکوب می کنند. این فرایند که به آن تحمل خوراکی گفته می شود، به جای صرفا تأمین بلوک های سازنده کلاژن، به مؤلفه خودایمنی زیربنایی تخریب مفصل می پردازد.
از آنجا که مکانیزم به ساختار فضایی ذاتی اپی توپ ها وابسته است، یکپارچگی فرآوری محصول مستقیما اثربخشی آن را تعیین می کند. هرگونه دناتوراسیون مارپیچ سه گانه اپی توپ هایی را که مسئول شناسایی ایمنی هستند حذف می کند و محصول را به پپتیدهای هیدرولیز شده معمولی تبدیل می کند که فاقد این قابلیت ایمونومودولاتاسیون هستند.
کلاژن نوع II بدون دناتوره در دوزهای روزانه پایین عمل می کند و به طور مؤثری با موادی که از سلامت ماتریس غضروف از طریق مسیرهای مکمل حمایت می کنند، جفت می شود.
دوز مؤثر معمول به طور قابل توجهی کمتر از کلاژن هیدرولیز شده است که آن را برای فرمت های کپسول کوچک و فرمول های سلامت مفاصل چندماده ای ایده آل می کند. پودر در ترکیب های خشک پایدار است و برای حفظ یکپارچگی ذاتی اپی توپ نیاز به محافظت در برابر رطوبت و گرمای بیش از حد در هنگام فرمولاسیون دارد.
هر دسته تولیدی تحت آزمایش های جامع قرار می گیرد تا حفظ ساختار سه مارپیچ بومی تأیید شود. روش های تحلیلی شامل طیف سنجی دایره ای دیکروئیسم و آزمایش های ایمونوسوربنت متصل به آنزیم خاص اپی توپ های ساختاری است. پنل های فلزات سنگین، غربالگری میکروبیولوژیکی و آزمایش باقی مانده آنتی بیوتیک روی هر دسته انجام می شود تا اطمینان حاصل شود وعده برچسب پاک به طور کامل تأیید شده است.
آزمایش پایداری تأیید می کند که اپی توپ های بومی تحت شرایط نگهداری توصیه شده دست نخورده باقی می مانند. محصول باید در محیط خشک زیر ۲۵ درجه سانتی گراد نگهداری شود و از رطوبت و نور مستقیم محافظت شود. فرمول سازان باید از فرآیندهایی که شامل حرارت بالا یا نیروهای برشی بیش از حد هستند که ممکن است ساختار ناپخته را به خطر بیندازند، اجتناب کنند.
